|
من شعر را از وجود مبهم تو آموخته ام،اي غزل ،اي ناب،اي که ميگويي
بياموز شادي و آهنگ آن را،من درون شادي و شعف وجود تو گمم، مات ماندم که نفس را از تو ميگيرم،لحظه هاي شب غمين و ساکت و خاموش مانده در حضور دور تو،من در اين حجم کم و سنگين و ساکت،بيصدا هر دم شکستم،تو نبودي که ببيني بي حضور چشم تو چشمي نبستم،دوست دارم تا بدانم عشق اين خاموش روشن در تو هم نوري دميده؟ هر دم شکستي. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
|
