تو را ميخواند؟
من كه لالايي نم نم باران را برايت سرودم چگونه روزهاي

 برفي به خواب ميبيني؟
تيك تاك انتظار نگاهت قلب مرا محصور ميكند . دوباره شب

ميرسد و سپيده چشمات غروب دلم را ميميراند.لبخند ميماند

و چشمهايت.
يادم مي آيد روياي لبخند تو سالهاست كه قلب مرا در حرارت

 انتظار لبانت زنده نگاه داشته است.
خوب من بگو كه ميماني و عاشقانه هايت كتاب قلبم را

سرشار از عطر واژه ميكنند.دوست داري فرياد برآورم يا آرام

 با سكوتي پربار همچون پچپچي در گوش بگويمت كه ديوانه ام كدام را؟
اما اكنون من بدون واژه اي از ترديد .كاش ميتوانستم سكوتم

 را با دوستت دارم خالي كنم اما بهتر است بگويمت ديوانه ام.

حالا خود تا آخر بخوان كه چگونه بايد فرياد درون را با لغاتي

اندك بر ملا ساخت. راستي انتهاي جاده نگاهت ايستگاهي

 هست كه تلاطم اين دريا را بتوان آرامشي داد؟   بگذريم

از سروده های خودم